คุณเคยรู้สึกถึงพลังความรักอันเหนือจินตนาการบ้างหรือเปล่า คุณเคยคิดบ้างไหมว่าความรักที่ทำให้โลกสวยงามนั้นแท้จริงเป็นอย่างไร คุณเคยดูโฆษณาที่บอกถึงผู้ชายคนหนึ่งกำลังจะเดินข้ามถนน และโฆษกประกาศว่า คุณรู้ไหมผู้ชายคนนี้กำลังเห็นโลกที่สวยงามอยู่ ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพราะอะไร ?
ภาพยนตร์เริ่มต้นด้วยหญิงสาวคนนึงที่มองโลกใบนี้เป็นโลกที่สวยงามมาก เธอมีคนรักรูปโฉมงดงาม ดูเหมือนเขาและเธอจะกลายเป็นเจ้าหญิงกับเจ้าชายที่อาศัยอยู่ในโลกใบนี้ด้วยความสบายใจ สิ่งที่ไม่ดีมิอาจกล้ำกรายพวกเขาทั้งสองได้ เธอเป็นผู้หญิงตาบอด ด้วยจินตนาการของคนรักที่ทำให้เธอนั้นมีความสุขที่จะใช้ชีวิตอยู่ในโลกทุกวัน กลับต้องผันแปรไปเมื่อเธอมองเห็น...

คูดงกอน (แสดงโดย เรียวซึงบอม) เป็นผู้ชายที่ทุ่มเทความรักให้กับคนที่เขารักได้อย่างมากมาย เขาเป็นคนสร้างจินตนาการให้แฟนสาวของเขา จางแฮจู (แสดงโดย ชินมินา) ซึ่งเธอเป็นหญิงสาวที่ตาบอดมาตั้งแต่เล็ก เขาทั้งคู่ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข จนมาถึงเวลาที่ จางเฮจู จะได้มองเห็นโลกใบนี้ โลกแห่งความจริงที่ว่า คนที่เคยดูแลเธอมาตลอดนั้น ไม่ใช่เจ้าชายอย่างที่เธอคิด แต่เขากลับเป็นผู้ชายหน้าตาธรรมดา แถมมีรอยแผลเป็นที่แม้แต่ตัวเองยังไม่กล้ามอง
ดงกอนรู้ดีว่า แฮจู คงไม่อาจรับภาพลักษณ์ของเขาได้ เขาจึงทำทุกวิถีทางให้แฮจูลืมเรื่องของเขาไปซะ โดยในระหว่างนั้นมีนายตำรวจหนุ่มรูปงาม ตรงตามที่ แฮจูวาดฝันไว้ ทักจูฮา (แสดงโดย คิมคังงู) แต่ด้วยรูปลักษณ์อันงดงามของเขาก็ไม่อาจทำให้แฮจูหลงรักได้ แม้ว่าจะพยายามเพียงไรก็ตาม ในหัวใจของเธอมีแต่ดงกอนเท่านั้น ...
ความรักอันซื่อตรงที่แฮจูมีต่อดงกอน และความรักที่ดงกอนประเมินค่าต่ำเกินไป ทำให้เกิดคำถามว่า เมื่อคนรักของตนไม่ได้เป็นอย่างจินตนาการเอาไว้ คุณจะรักคนๆนั้นต่อไปหรือไม่ แล้วความรักนั้นวัดกันที่ตรงไหน ในสังคมที่เลวร้ายอยู่ทุกวันนี้ ผมว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ได้หยิบมาเปรียบเทียบและตอบคำถามเหล่านั้นได้ค่อนข้างตรงและดีทีเดียวครับ

ชินมินา ผมชอบเธอในบทบาทของผู้หญิงใสๆ อย่างในเรื่องนี้มากกว่าละครแนวโศกเศร้ารันทดอย่าง A Love To Kill ที่ออกอากาศทางช่อง KBS2TV ซึ่งจบไปได้ไม่นานมานี้เอง แต่นั้นก็เป็นอีกบทบาทหนึ่งที่จะพิสูจน์ความสามารถของเธอว่าเธอนั้นเป็นดาราตัวจริง (บทภาพยนตร์เรื่อง A Love To Kill ได้คนเขียนคนเดียวกับเรื่อง I'm Sorry, I Love You ก็จินตนาการเอาว่าเศร้าขนาดไหน)
ส่วนเรียวซึงบอม นั้นผมชอบอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าหน้าตาจะไม่หล่อเหลาแต่ก็มีงานภาพยนตร์ออกมาให้เห็นอยู่ไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะเป็นแนวล้างแค้นสุดโหดจาก Sympathy For Mr.Vengeance หรือจะเป็นหนังตลกสบายๆหลายๆเรื่องเช่น Guns and Talks, Waikiki Brothers, No Manners (ภาพยนตร์สร้างชื่อ) และล่าสุด Crying Fist นั่นเป็นเครื่องการันตีได้ว่า เรียวซึงบอม ไม่เคยหายไปจากโลกภาพยนตร์นี้เลย
แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างเงียบที่เกาหลี อาจจะเป็นหนังเกรดซี เมื่อดูจากการโปรดักชั่นและตัวแสดงที่มีอยู่หลักๆ ไม่ถึง 4-5 ตัวด้วยซ้ำไป แต่การเล่าเรื่องก็ไม่ทำให้เบื่อเลยลงไปเลย (ถ้าเทียบกับหนังที่"น่าจะ"ใช้ทุนค่อนข้างน้อย) เพราะภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ดาราสาวอย่างชินมินามาทำให้เกิดความน่าดูขึ้นอีกเยอะเลยทีเดียว
อย่างที่กล่าวไปแล้วทั้งหมดถึงงานรวมๆเกี่ยวกับภาพยนตร์และบทที่มีนั้น ผมให้เป็นหนังที่นอนดูสบายๆไม่เครียด ผ่อนคล้ายดูไปยิ้มไป เพราะมีบทมาเฟียเพี้ยนๆ คอยแทรกอยู่เป็นตัวโจ๊กด้วย ซึ่งทำให้หนังเรื่องนี้เพิ่มรสชาติสะกิดต่อมหัวเราะได้อยู่ตลอดการชม ส่วนบทสรุปของภาพยนตร์เรื่องนี้ขอแง้มว่ามีแอบซึ้งประมาณ 1 ซีน ไปหามาดูกันเองเต๊อะ อิอิ